ماشین کشتار


 

بیگاری

  

نقش بیگاری به خصوص بعد از شروع جنگ در سپتامبر 1939 برای ماشین نظامی آلمان مهم تر شد. بعد از اشغال لهستان مقامات اشغالگر آلمانی تمام مردان یهودی و لهستانی را ملزم به کار اجباری بدون دستمزد کردند. مقامات آلمانی یهودیان لهستانی را به زندگی در محله های یهودی نشین و بیگاری - که بخش عمده ای از آن کار یدی بود- وادار کردند. به عنوان مثال، درمحله یهودی نشین لودز، حکومت آلمان و کارفرمایان خصوصی ٩٦ کارخانه و تأسیسات احداث کردند که با استفاده از کار برده وار اسرای یهودی کالاهایی را برای امور جنگی آلمان تولید می کرد. در بهار ١٩٤٢، با تغییر در مدیریت اردوگاه های کار اجباری، به بیگاری کشیدن افراد رو به افزایش نهاد.


نازی ها در اردوگاه های آشویتس و مایدانک که مراکز کشتار بودند نیز اماکنی برای بیگاری به راه انداختند. یهودیانی که با قطار به این اردوگاه ها منتقل می شدند ابتدا از "غربال" گزینش عبور داده می شدند و کسانی که قادر به کار نبودند مستقیما راهی اتاقهای گاز شده و مابقی برای بیگاری تا مرگ به صنایع اس اس منتقل می شدند. در آشویتس یهودیان در اردوگاه آشویتس 3 موسوم به مونویتس به بیگاری در چند کارخانه وابسته به سرمایه داران آلمانی یا اس اس مشغول بودند که شرکت بزرگ شیمیایی ای. گ. فاربن در میان آنها بود.


یهودیان همچنین به عنوان برده در برخی کارخانه های آلمان به کار گرفته می شدند که از جمله می توان به کارخانه فولکس واگن در ولفسبورگ و کارخانه کاشی سازی در زاکسن هاوزن اشاره کرد. برای یهودیان، توانایی کار كردن اغلب به معنای جان سالم به در بردن از مرگ به دست نازی ها بود.


نازی ها همچنین آگاهانه سیاست "کار تا مرگ" را دنبال می کردند که طبق آن از دسته های خاصی از اسرا عملاً آنقدر کار می کشیدند تا جان دهند؛ زندانی های اردوگاه در شرایطی وادار به كار می شدند که مستقیماً و عمداً منجر به بیماری، جراحت و مرگ آنها می شد. برای مثال، در اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن، زندانی های لاغر و نحیف مجبور بودند تخته سنگ های سنگین را با بالا رفتن از ١٨٦ پله سریعاً به بیرون از معدن سنگ حمل كنند.