چهل پرسش و چهل پاسخ


 

در باره انکار هولوکاست

  29 منظور از انکار هولوکاست چیست؟

انکار هولوکاست مجموعه ای از دعاوی را شامل می شود که بر اساس آن نسل کشی یهودیان به دست نازی ها هرگز روی نداد، یا این که آمار قربانیان یهودی این کشتار بسیار غلو شده است، یا این که این کشتار نتیجه سیاست رسمی حکومت نازی نبود. صرفنظر از شکل و نحوه طرح دعاوی شان، انکارگران هولوکاست همواره در صدد نفی کامل یا کمرنگ کردن این فاجعه بشری می باشند.

نخستین کسانی که در صدد انکار هولوکاست برآمدند مقامات نازی بودند. آنها حتی قبل از تسلیم آلمان و در شرایطی که عرصه از هر سو بر هیتلر تنگ می شد تلاش کردند مدارک و اسناد مربوط به هولوکاست را از بین ببرند یا پنهان کنند. سالها بعد از جنگ برخی دیگر کوشیدند هولوکاست را زیر سوال ببرند. یکی از نخستین انکارکنندگان هولوکاست یک فرانسوی به نام پل راسینیه بود که مدعی بود تنها نیم میلیون تا یک میلیون یهودی در جریان جنگ جهانی دوم جان باختند و علت مرگ اکثر آنها شرایط نامساعد زندگی و بیماری بود، نه این که به دست نازی ها به صورتی سیستماتیک کشته شده باشند. برخی محققان دروغین و تاریخ نگاران تجدیدنظرطلب از ایده های راسینیه تاسی کردند و به اشکال مختلف به نفی هولوکاست پرداختند. با گسترش اینترنت انکارکنندگان هولوکاست ابزار مناسبی برای نشر افکار خود یافتند و وبسایت های گوناگونی برای ترویج پیامشان به راه انداختند. جالب اینجا است که گردانندگان بسیاری از این وبسایت ها نئونازی ها و نژادپرستان غربی هستند.

 

  30 چه مدارکی وجود دارد که نازی ها قربانیانشان را با گاز خفه می کردند؟

اتاق های گاز در اردوگاه های مرگ ابزار اصلی کشتار یهودیان در جریان هولوکاست بود. فرماندهان نازی در پاییز 1941 فرمانی برای راه اندازی اتاق های گاز در مقیاس کلان صادر کردند، اما قبل از آن هم یگانهای اس اس از اتاقکهای سیار گاز برای کشتار یهودیان استفاده می کردند. نازی ها برای نخستین بار به کارگیری گاز برای کشتار انسان ها را در برنامه موسوم به "اصلاح نژاد انسان" تجربه کردند. از ژانویه 1940 تا اوت 1941، 70273 آلمانی که اکثر آنها دچار ناتوانایی های جسمی یا بیماری روانی بودند با گاز خفه شدند، چرا که نازی ها معتقد بودند از این طریق نژاد انسانی اصلاح می گردد. این افراد بیگناه در دسته های 20 تا 30 نفری درون اتاقهای گاز که به شکل حمام با دوشهای متعدد تعبیه شده بودند، قرار گرفته و کشته می شدند.

در همان دوران ارتش هیتلری مشغول پیشروی سریع در خاک اتحاد شوروی بود و میلیونها یهودی در اروپای شرقی ناگهان خود را تحت حاکمیت نازی ها یافتند. شیوه ای که نازی ها برای کشتار یهودیان در این سرزمین ها به کار می گرفتند تیرباران و دفن اجساد در گورهای دستجمعی بود. گزارش هایی که فرماندهان آلمانی از جبهه های شرق به مقامات مافوق می فرستادند رهبران نازی را بر آن داشت که به شیوه های موثرتری برای نابودی یهودیان نیاز است. در نوامبر 1941 نازی ها برای کشتن یهودیان در اردوگاههای خلمنو و تربلینکا شروع به استفاده از کامیون هایی کردند که در پشتشان اتاقکهای گاز تعبیه شده بود. حداقل 320 هزار نفر که غالبا یهودی بودند با این شیوه در اردوگاه خلمنو به قتل رسیدند. در تربلینکا مجموعا 870 هزار یهودی با استفاده از کامیونها و نیز اتاقهای گاز که با موتور دیزل کار می کردند، کشته شدند.

اتاقهای گاز در اردوگاههای بلزک، لوبلین، سوبیبور و آشویتس-بیرکناو از 3 سپتامبر 1941 که نخستین تجربه کشتار انبوه با استفاده از گاز در آشویتس به دست آمد، راه اندازی شدند و تا نوامبر 1944 همچنان در دست استفاده بودند. بنا بر ارزیابی محققان بین دو تا سه میلیون یهودی در این اتاقهای گاز جان باختند.

 

  31 چرا کسانی که هولوکاست را زیر سوال می برند به عنوان یهودستیز یا نئونازی معرفی می شوند؟

کشتار شش میلیون یهودی در جنگ جهانی دوم بیش از هر جنایت دیگری در تاریخ بشر مورد تحقیق و بررسی قرار گرفته و اسناد و مدارک بیشماری در مورد آن گردآوری گردیده است. بسیاری از این اسناد از آرشیوها و مراکز حکومت نازی ها بیرون کشیده شده است. فیلمها و تصاویر مستند انبوهی نیز از اردوگاههای مرگ یا گورهای دستجمعی وجود دارد. افزون بر این شهادتهای مستند فراوانی از بازماندگان این جنایت و همچنین از مقامات سابق نازی در دست می باشد. با این همه مدرک و سند دال بر وقوع هولوکاست و ابعاد هولناک آن، این پرسش مطرح می شود که چرا برخی در صدد انکار هولوکاست بر می آیند؟ جالب این که در میان طیف رنگارنگ انکارکنندگان هولوکاست هیچ مورخ معتبری را نمی توان یافت. واضح است که انکارکنندگان هولوکاست اهداف و اغراض سیاسی خاصی دارند. در کشورهای غربی، انکار هولوکاست غالبا ابزاری در دست نئونازی ها برای عضوگیری و جذب پیروان جدید بوده است.

محققان و دانشگاهیان غربی صدها نمونه ارائه کرده اند که ارتباط مستقیم میان انکارگران هولوکاست و یهودستیزان و نئونازی ها را به نمایش می گذارد. به عنوان مثال تشکلی که در آمریکا به صورت جریان اصلی انکار هولوکاست عمل می کند و خود را "انستیتوی بازبینی تاریخ" می خواند توسط فردی به نام گرگ ریون اداره می شود که در سال 1992 علنا هیتلر را "مردی بزرگ" خواند که به گفته وی "قطعا از جمع چرچیل و روزولت بزرگتر و بهترین نعمت برای آلمان بود".

این نیز جای تامل دارد که در میان صدها مورخ و محقق برجسته بین المللی که طی دهه های اخیر به تحقیق و بررسی در مورد هولوکاست پرداخته اند حتی یک نفر بر نظریات انکارکنندگان هولوکاست صحه نگذاشته است.

 

  32 چرا در کشورهای اروپایی انکار هولوکاست جرم است؟

انکار هولوکاست در کشورهای اروپایی جرم است چرا که قوانین این کشورها انکار هولوکاست را به مثابه تحریک عملی به اعمال تبعیض، قهر، نژادپرستی و بیگانه ستیزی محسوب می کند. انکار هولوکاست در شرایطی که اسناد و مدارک بیشماری در اثبات آن وجود دارد، یک افترا است، چرا که انکارگران هولوکاست مدعی هستند که همه این اسناد و مدارک، همه این شهادتها و تصاویر و فیلمهای مستند و موزه ها جعلی و ساختگی هستند. کمیته حقوق بشر ملل متحد در اسل 1996 در مورد یکی از این انکارگران به نام روبرت فوریسون فرانسوی نوشت: "در پوش تحقیق علمی بی طرفانه، ادعا می شود که قربانیان نازیسم مرتکب جعل ناصادقانه و بزرگی شده اند". از آنجا که انکار هولوکاست در کشورهای غربی نوعی ترغیب و برانگیختن به نفرت و قهر علیه یهودیان است، جرم ساختن آن در قوانین کشورهای اروپایی عملی منطقی می باشد.

 

  33 چرا انکار هولوکاست در کشورهای عربی و اسلامی چنین رایج است؟

رواج انکار هولوکاست در میان مسلمانان در سالهای اخیر را می توان به چند عامل نسبت داد: پشتیبانی فزاینده برخی دولتها، گسترش اسلام رادیکال و وخامت نزاع اعراب و اسراییل. امروز انکار هولوکاست در سراسر خاورمیانه به امری عادی تبدیل شده است و در تریبونهای مختلف مطرح می گردد، از سخنرانی های رسمی گرفته تا برنامه های تلویزیونی و مقالات روزنامه ها و قطعنامه های سندیکاها و سازمان های حرفه ای. به نظر می رسد بسیاری در کشورهای عربی و اسلامی این ادعای انکارگران را که یهودیان هولوکاست را اختراع کردند تا از آن منفعت ببرند، باور کرده اند.

البته دیدگاه اعراب و مسلمانان نسبت به هولوکاست هرگز یکسان نبوده و اغلب تابعی از فراز و نشیب های نزاع اعراب و اسراییل بوده است. نباید از نظر دور داشت که انکار هولوکاست فعالانه از سوی برخی دولتها حمایت می شود و این دولتها، به ویژه ایران و سوریه، بودجه قابل توجهی را صرف این کار می کنند.  در برخی کشورهای دیگر خاورمیانه، این احزاب اپوزیسیون هستند که با انکار یا کمرنگ کردن هولوکاست می کوشند یهودی ستیزی را به عنوان عاملی در تشدید تنش با اسراییل و آمریکا در جامعه شان دامن بزنند.

 

  34 انکار هولوکاست چگونه از غرب به جهان اسلام "صادر" شد؟

 

انکار هولوکاست در میان مسلمانان یک پدیده وارداتی از غرب است و نفی رنج و محنت عظیم یهودیان در جریان نسل کشی آنان به دست نازی ها ریشه در فرهنگ و اخلاق مسلمانان ندارد. انکار هولوکاست در جهان عرب برای نخستین بار در دهه 1970 مطرح شد، اما در دهه 1990 بود که این موضوع به صورت گسترده ای در رسانه های عمومی خاورمیانه رواج یافت. در میان انکارگران هولوکاست در غرب، روژه گارودی نفوذ زیادی در ترویج انکار هولوکاست و ادبیات یهودستیزانه در جهان اسلام داشته است. گارودی یک روشنفکر مارکسیست فرانسوی و عضو پارلمان فرانسه از حزب کمونیست این کشور بود که بعدها اسلام آورد. هنگامی که دولت فرانسه گارودی را به خاطر تحریک به نفرت نژادی تحت تعقیب قرار داد، بسیاری در خاورمیانه وی را یک قهرمان خواندند.  بعدها سایر انکارگران هولوکاست که افکار عمومی غربی را برای ترویج افکار خود نامساعد می یافتند، به جستجوی حمایت سیاسی و مالی در میان مسلمانان روی آوردند. به عنوان مثال در دسامبر 2000 انستیتوی بازبینی تاریخ در آمریکا که ارگان اصلی انکارگران هولوکاست در این کشور است، تلاش کرد کنفرانس بزرگی در نفی هولوکاست در بیروت برگزار کند. این اقدام با مخالفت شدید و اعتراض های گسترده بسیاری از روشنفکران سرشناس عرب مواجه گردید، که معتقد بودند ارگانی که توسط نئونازی های آمریکایی اداره می شود از سر دلسوزی برای فلسطینی ها نیست که قصد برگزاری چنین کنفرانسی را در لبنان دارد. دامنه اعتراضات چنان بود که در نهایت دولت لبنان آن را لغو نمود. شش سال بعد از آن، وزارت امور خارجه ایران اقدام به برگزاری یک کنفرانس بین المللی در باره هولوکاست در تهران کرد که در میان سخنرانان اصلی آن انکارگران رسوای اروپایی و نژادپرستان آمریکایی نظیر دیوید دیوک رهبر سابق کو کلوکس کلان و برخی دیگر از چهره های مطرود غربی که به یهودستیزی شهرت دارند به چشم می خوردند. برگزاری این کنفرانس نه تنها از سوی بسیاری از روشنفکران و اندیشمندان ایرانی در خارج کشور محکوم شد، بلکه صداهایی از درون جناحهای نظام جمهوری اسلامی نیز آشکارا برگزاری این کنفرانس را مغایر منافع ملی ایران و عملی خبط و زیان بار برآورد کردند.

 

  35 مسلمانان از انکار هولوکاست چه به دست می آورند؟

هیچ. البته این یک واقعیت است که هر انسانی که درد و رنج همنوعانش را انکار کند در واقع شان و جایگاه انسانی و ارزش های اخلاقی خودش را تنزل می دهد. مسلمانان در میان ما تاکید می کنند که هیچ آرمان مشروعی با انکار یا کمرنگ نمودن مصیبت دیگران پیشرفت حاصل نمی کند. تلاش برای به کارگیری انکار هولوکاست به مثابه یک ابزار سیاسی در نزاع امروز خاورمیانه تنها باعث عمیق تر شدن بی اعتمادی و خصومتی می شود که این منطقه مصیبت دیده هم اکنون از آن رنج می برد.