چهل پرسش و چهل پاسخ


 

هولوکاست چگونه صورت گرفت

  17 در حکومت نازیها، چه تفاوتی میان اردوگاههای کار اجباری و اردوگاههای مرگ وجود داشت؟

نازیها یک نظام اردوگاهی به راه انداختند که شامل اردوگاههای مختلف برای تحقق اهداف گوناگونی می شد. برخی از اردوگاهها تنها برای به کارگیری نیروی کار زندانیان و بیگاری جهت یاری رساندن به ماشین جنگی نازی بنا شده بود و لذا به این اسارتگاهها "اردوگاههای کار اجباری" می گفتند. نازیها همچنین شش "اردوگاه مرگ" در خاک لهستان اشغال شده برای کشتار یهودیان و دیگر قربانیان در مقیاس کلان بر پا کردند.

 

  18 چرا نازیها اردوگاههای مرگ را خارج از خاک آلمان بنا کردند؟

نازیها با بنای این اردوگاهها در سرزمینهایی که خارج از خاک آلمان بود می خواستند مردم عادی آلمان را از کشتار یهودیان بی خبر نگه دارند. افزون بر این، اکثریت عظیم یهودیانی که باید به اردوگاههای مرگ منتقل می شدند ساکن مناطق اشغال شده در شرق و جنوب شرقی آلمان بودند و ایجاد اردوگاهها در این مناطق انتقال یهودیان به قتلگاهشان را برای نازیها ساده تر می کرد.

 

  19 آیا یهودیان تلاش کردند با نازیها بجنگند؟

به رغم شرایط دشواری که یهودیان در اروپای تحت اشغال نازیها داشتند، بسیاری از آنان به مقاومت مسلحانه علیه ارتش هیتلر دست زدند. این مقاومت را می توان به سه نوع فعالیت مسلحانه تقسیم کرد: شورشهایی که در گتوها (محلات یهودی نشین) روی می داد، مقاومت در اردوگاههای مرگ و کار اجباری، و جنگ پارتیزانی. شورش گتوی ورشو که روز 19 آوریل 1943 آغاز شد و پنج هفته به طول انجامید، مشهورترین نمونه مقاومت مسلحانه یهودیان علیه نازیها است، اما سایر گتوهای لهستان نیز شاهد شورشهای متعدد یهودیان علیه نیروهای هیتلر بودند.

یهودیانی که در اردوگاههای مرگ یا بازداشتگاههای کار اجباری محبوس بودند نیز به رغم شرایط مخوف حاکم بر این زندانها بارها دست به شورش زدند که در میان این شورشهای خونین می توان به قیام اسرای اردوگاه تربلینکا در 2 اوت 1943، قیام بابی یار در 9 سپتامبر 1943، شورش سوبیبور در 14 اکتبر 1943، شورش یانووسکا در 19 نوامبر 1943 و قیام آشویتس در 7 اکتبر 1944 اشاره کرد.

یهودیان همچنین فعالانه در صفوف نیروهای جنبشهای مقاومت ملی یا یگانهای پارتیزانی یهودی به نبرد با نازیهای اشغالگر برخاستند.