"آشویتس هنوز هم با یهودیان و مسلمانان حرف می زند"

از زمان انتقال من به اردوگاه مایدانک (لهستان) و اردوگاه کار اجباری داخائو (آلمان) وزمان آزادی درسن 16 سالگی توسط سربازان آمریکایی، نسل کشی، پاکسازی قومی و حملات مذهبی متعددی بوقوع پیوسته است که همانا یادآور آن است که انسان ها قادر به انجام بدترین و بهترین اعمال اند، قادر به عشق  و نفرت ورزیدن اند،  ودارای جنون و نبوغ اند. این امر نشان می دهد که آنها قادرند متوسل به گازهای سمی، موشک های بالیسیک و قارچ های هسته ای شوند و دست به اقدامات غیر قابل تصوری زنند.

مستبدان وعوامفریبان سیاسی، امروزه مدعی اند که  هولوکاست "افسانه" ای بیش نیست و نفرت علیه یهودیان و یا ملت های آسیب پذیر را شعله  ور می سازند. اگر امروز من این مطالب را عنوان می کنم  علتش آن است که خاکستر اردوگاههای مرگ به ما  یادوآوری می کند تا هوشیار باشیم و برای رویارویی با چالش های عصر حاضر از آن الهام گیریم.

در سال 2011 ، در روز گرامیداشت هولوکاست، بنیاد علاءالدین  سازمان غیر دولتی وابسته به یونسکو، سفری را به آشویتس با حضور150 تن از شخصیت های برجسته مسلمان ، یهودی، مسیحی و سران دولت ها ، خاخام ها ، مفتی ها و کاردینال ها ترتیب داد و از من نیز دعوت بعمل آورد تا  به مکانی شوم و مقدس که درآنجا کشتی پر افتخار بشریت غرق شد بروم. جایی    است که من در آنجا شکنجه و تحقیر شدم. من  به نمایندگی از قربانیان و بازماندگان  ماموریت  دارم که شهادت دهم و بگویم که  هولوکاست نه تنها  "افسانه" نیست بلکه  هشداری است جدی به بشریت تا بداند که هنوز هم امکان وقوع چنین فجایعی وجود دارد.

این هیئت هر گونه اختلافات سیاسی ، نژادی و مذهبی  را فراموش کرده و  مغلوب  شواهد عینی شده بود و در برابر ارزش های مشترک انسانی ابراز همدردی می کرد از این روهمه با هم  برای آینده ای بهتر دعا کردیم. آنها همه انکار کنندگان هولوکاست را پست خواندند و خاطر نشان ساختند که تحریف ها و دروغ ها  شایسته کسانی نیست که به یک خدای واحد اعتقاد دارند.

در مراسمی دیگر، از بسیاری از شرکت کنندگان در این سفر برای شهادت در مقابل کمیسون امور خارجه مجلس آمریکا دعوت بعمل آوردم و آنها نیز در این مجلس حضور یافتند.

 این امر بدرستی نشانگر آن است که اقدامات  سازمان های بین المللی مانند یونسکو در این زمینه بسیار موثر است و لازم به ذکر است که من نیز کارم را در این ارگان بین المللی به تازگی آغاز کردم. در دنیای  پروحشت و تشنج امروز  باید با اندیشه، نوآوری و خلاقیت  انرژی و شور و شوق نسل جوان  را مهار کنیم.

اگر من این حرف ها را می زنم علتش آن است که شاهد پروژه ای بودم  که منجر به خار شدن و تباهی کسانی شد که بعنوان "مادون انسان"  برگزیده شده بودند.

یک رنسانس آموزشی، علمی و فرهنگی  می تواند به یمن منابع پایان ناپذیر ذهن انسان ، اعم از سیاه و سفید ، اروپایی، آسیایی، روسی، آمریکایی، عرب و یهودی بوقوع بپیوندد. اگر بتوانیم گنجینه های دانش نوین را در اختیار جوانان قرار دهیم، آنها  شجاعت اجداد ما که از غارها درآمدند  و  دوره جدیدی از صلح ، تحمل و رفاه را ایجاد کردند را پیدا خواهند کرد.

ما ، آخرین بازماندگان هولوکاست یکی پس از دیگری از دنیا می رویم. به زودی ، تاریخ شروع به صحبت خواهد کرد با صدای محققان و نویسندگان و یا انکار کنندگان، عوامفریبان و یا تحریف کنندگان تاریخ.

روز بین المللی یادبود قربانیان یک پیوند حیاتی جهت انتقال میراث غم انگیز ما است. اگر ما نتوانیم یاد و خاطره آنرا زنده نگاه داریم و آنرا آموزش  دهیم، نیروهای تاریکی  می توانند دوباره  به سراغ ما بیایند.